Báquico cortexo

Culturgal

2007-05-03T17:35:00.000+02:00

Char: as cartas que non escribimos

2006-10-19T10:23:00.000+02:00

Litografías de Georges Braque
para unha edición ilustrada de Lettera amorosa, de René Char
(Xenebra: ed. Edwin Engelberts, 1963)

DÉDICACE (Dedicatoria)
René Char

(...) Nos paroles sont lentes à nous parvenir, comme si elles contenaient, séparées, une sève suffisante pour rester closes tout un hiver; ou mieux, comme si, à chaque extrémité de la silencieuse distance, se mettant en joue, il leur était interdit de s’élancer et de se joindre. Notre voix court de l’un à l’autre; mais chaque avenue, chaque treille, chaque fourré, la tire à lui, la retient, l’interrogue. Tout est prétexte à la ralentir. Souvent je ne parle que pour toi, afin que la terre m’oublie (...)».

«(...) Veñen mansiñamente canda nós as nosas palabras, tal que contivesen, arredadas, zume dabondo para permanecer pechadas un inverno enteiro; aínda mellor, como se, en cada beira da silenciosa distancia, apuntándose, lles fose prohibido botarse e unirse. A nosa voz corre do un ao outro; mais cada avenida, cada emparrado, cada espesura, turra dela, retena, interrógaa. Todo é pretexto para retardala. Acotío eu non falo máis que para ti, a fin de que a terra me esqueza (...)».

En Lettera amorosa;
París: Gallimard, collection Espoir, 1953
_______________________________
Tradución de Kavafinho

Cunqueiro tradutor

2006-10-18T00:57:00.000+02:00

En 1991, morto xa Álvaro Cunqueiro, a editorial Galaxia publicou Flor de diversos, escolma realizada polo crítico Xesús González Gómez dunha presada de poemas traducidos polo autor mindoniense á nosa lingua. Na lapela da obra dise: «Contrariamente ó que se ten dito, as versións poéticas de Cunqueiro son dunha grande fidelidade ós orixinais, que é o primeiro requisito que debe ter unha boa traducción. O resto, quizais aquelo que a pode converter nunha pequena xoia literaria, depende do xenio do traductor. O de Cunqueiro era claro».

Don Álvaro regálanos nese libro versións de dous poemas de Baudelaire. Así e todo, neles rarea adoito a fidelidade ao orixinal. ¿Que quererían transmitirnos os responsables de Galaxia con «fidelidade»? Cunqueiro, e nisto concordo con el, semella elixir aquela aspiración de Walter Benjamin e Borges: «A tradución é unha forma»: transformar, ao cabo, na lingua de destino a arte do orixinal. Pero, ¿e logo a rima e a métrica? ¿Pódese prescindir dela traizoando ao pai da poesía moderna?

Deixo aquí unha nova versión dun daqueles poemas, o titulado «Sepultura». Deus me libre de querer emendarlle a plana ao de Mondoñedo.

NA CAMPA DUN POETA MALDITO
Charles Baudelaire

Se por caridade un bon cristián
leva ao lombo o teu pobre corpo,
e nunha morea de escombros
vaino enterrar, piadoso,

á hora mesma que buscan escondite
os lagartos e outros bechos,
tece a araña a súa tea
e fai a víbora os seus fillos.

Eternamente vas escoitar
sober da túa calivera de herexe,
os chíidos de vellas lúbricas,

os ouveos de tristes lobos,
a cháchara de miserables bruxas,
–e asesinos póndose de acordo, escondidos.

Tradución de Álvaro Cunqueiro
En Flor de diversos
Vigo: Galaxia, 1991

_______________________________

SEPULTURA
Charles Baudelaire

Se nunha noite plúmbea e fusca
un bo cristián, considerado,
ao pé dun cascallal sepulta
o teu corpo divinizado,

á hora en que as castas estrelas
capelexan de sono, cansas,
a araña urdirá a súa tea,
e a serpe expulsará a niñada.

E cada noite de cada ano
sentirás tronar no teu cranio
o ouveo do lobo da serra,

as lerias de vellos obsesos,
os laios de bruxas famentas
e os calotes dos ladroeiros.

Tradución de Kavafinho
_______________________________

SÉPULTURE
Charles Baudelaire

Si par une nuit lourde et sombre
Un bon chrétien, par charité,
Derrière quelque vieux décombre
Enterre votre corps vanté,

A l'heure où les chastes étoiles
Ferment leurs yeux appesantis,
L'araignée y fera ses toiles,
Et la vipère ses petits ;

Vous entendrez toute l'année
Sur votre tête condamnée
Les cris lamentables des loups

Et des sorcières faméliques,
Les ébats des vieillards lubriques
Et les complots des noirs filous.

En Les fleurs du mal
París: Poulet-Malassis et de Broise, 1857

Unha predilección

2005-12-13T00:15:00.000+01:00

Ante a crecente vaga farfantona, díscola e mesmo despreciable do blogmillo, compráceme atopar posts como este de Kamikaze. Comentarios que nos empatan como fibelas, que nos concatenan a uns con outros polas querenzas comúns.

E lendo esa referencia á formidable versión que o monarca Coltrane grava en 1960 da coñecida canción do musical The Sound of Music, levado despois ao cine por Robert Wise (unha interpretación que o mesmo nos enche de whisky o vaso da memoria, nos cega os ollos con volutas dun fume proscrito ou se converte en fórmula para anainar e durmir diariamente a unha minchiña de poucos meses, como no meu caso), non puiden deixar de acordarme deste poema virgueiro de Ramiro Fonte, que seica xurdiu nun rauto lírico mentres o poeta escoitaba, día si, día tamén, a devandita peza na súa xeira londiniense.

O poema aparece no libro A rocha dos proscritos, reeditado en data recente, nunha versión ampliada, por Edicións Xerais.

Quen queira coñecer máis sobre a homenaxe que o mago do altosaxofón lle fai a esa canción ten ao seu dispor na rede a monumental tese de Scott Anderson, de título John Coltrane, o jazz de vangarda e a evolución de "My favorite things".

MY FAVORITE THINGS
Ramiro Fonte

Unha longa conversa cun amigo,
Rememorando feitos do pasado,
Unha ponte que leva ó seu destino
A un neno solitario;

Un cine e os seus bicos clandestinos,
Nunha tarde de inverno, no extrarradio
Desa cidade que salvei do olvido
Despois de moitos anos;

A noite aventureira, os días festivos
Que a dolor consagrou nos calendarios
Porque sei que tamén veñen comigo,
Que eles son verdadeiros aliados;

Unha loira de luxo que persigo
E da que me namoro coma un parvo
Nun minuto que sempre leva escrito
O signo do fracaso;

A inocencia de Mozart coma un río
Rebuldeiro, cos tempos gobernados,
Os versos dos poetas que cumpriron
O seu destino tráxico;

Curros e Rosalía, os dous unidos
(É por eles que nós perseveramos,
Xuntando unha emoción ós claros ritmos
Na verba temesiña dos paisanos);

Ella Fitzgerald, Faulkner, Os Padriños,
A ollada de John Ford neses Centauros
Do deserto, que buscan nos camiños
A vinganza, Machado,

Baudelaire, o reloxo dos suízos
Na conversa da nora, no dramático
Tempo desas posguerras que dá frío
Agora, ó recordalo;

A estrela máis distante, que eu arrinco
Dos ceos imposibles dos románticos,
O caiuco sen nome, que un abrigo
Procura, confiado, no peirao;

O espello de Manet, os altos cimos
De Caspar Friedrich, eses lonxes vagos,
As ribeiras con místicos navíos,
Un branco transatlántico;

A saudade que arrastran os mariños
De porto en porto, os cadros de naufraxios,
As promesas, un neno pensativo,
A habanera nos labios

Nas ceas que reúnen ós amigos,
Cando todo pasou hai vinte anos,
As boas novelas, ese vello libro
Cun pétalo amarelo alí gardado;

A ría de Ares, unha rúa de Vigo
Na que subo ó tranvía do pasado,
Iso que Shakespeare puxo por escrito
Da vida, no escenario;

A pedra negra, o páxaro estorniño
Na ponliña dun verso, solitario,
O mar que chega á rocha dos proscritos,
As lanternas dos faros,

As arias de Puccini, o longo fío
Do azar, as fotos murchas, os enganos,
As mentiras piadosas, os sorrisos,
Os aneis dos planetas afastados;

As cartas de perdón, os manuscritos,
Telegramas azuis, os versos brancos,
Os bigotes de Zappa, o gran prestixio
Da lúa, catro fados,

A liberdade nos anos furtivos,
A baralla de póquer, os oráculos,
Pétalos de camelias nun espido
Xardín, alí ciscados,

E ese mesmo xardín coa luz do estío
Na roseira, moon river, un relanzo
Do río Eume, sombras nos camiños
Das cerdeiras, dos bidos, dos carballos;

As Kim Novaks do Vértigo de Hitchcock,
Rita Hayworth de loira, o mes de marzo,
O altosaxofón, o anel perdido,
Os telóns dos teatros,

O polo Sur, saber que estou contigo
Nun pub en Battersea, seguindo o rastro
Da boneca nas augas, os exilios
Dos liberais de antano;

O Grial, a ilusión neste partido
Dos poetas modernos e dos clásicos
Que resisten o frío
Dos séculos escuros, moitos tangos;

A praza da Quintana, un aloumiño,
As troskistas, a lúa dun armario,
O pasamán aquel ó que me arrimo,
Por seguir os meus pasos;

A escaleira de Odessa, ese destino
Daquel neno na ponte, un centenario
Café, no que converso cun amigo
(Aquí nos atopamos)
Longamente das cousas que eu escribo,
Por non falar de ti, que es o meu fado.

En A rocha dos proscritos;
Pontevedra: Deputación Provincial, colección Tambo, 2001.

Dúas lamberetadas

2005-11-30T23:22:00.000+01:00

Xulio Sigüenza (A Coruña, 1898-Vigo, 1965) formou parte xunto a poetas como Manuel Antonio, Luís Pimentel ou Luís Amado Carballo da denominada Xeración de vangarda galega, contemporánea da Xeración do 27 española. Escribiu un único poemario na nosa lingua, Cantigas e verbas ao ar (A Coruña: Nós, 1928). Ingresou na Real Academia Galega como membro numerario en 1956.

TENNIS
Xulio Sigüenza

Os pinos abriron hoxe
raquetas de seda verde.
Xogan ao tennis,
e perde,
estrelas o que mais perde.

[Publicado en Céltiga, nº 79, 1928]

En Obra galega (ed. de Josefa Beloso Gómez)
Santiago: Xunta de Galicia, Centro Ramón Piñeiro, 2000

BILLAR
Xulio Sigüenza

And’a facer carambolas
o campanario da ermida,
e rolan as estreliñas
no pano verde da ría.

N-este facer carambolas
o campanario, algareiro,
c’a tiza branca da lua
vai entizando o punteiro.

[Publicado en Céltiga, nº 84, 1928]

En Obra galega (ed. de Josefa Beloso Gómez)
Santiago: Xunta de Galicia, Centro Ramón Piñeiro, 2000

Silente compromiso

2005-11-12T01:31:00.000+01:00

INDESEABLE
José Emilio Pacheco

No me deja pasar el guardia.
He traspasado el límite de edad.
Provengo de un país que ya no existe.
Mis papeles no están en orden.
Me falta un sello.
Necesito otra firma.
No hablo el idioma.
No tengo cuenta en el banco.
Reprobé en el examen de admisión.
Cancelaron mi puesto en la gran fábrica.
Me desemplearon hoy y para siempre.
Carezco por completo de influencias.
Llevo aquí en este mundo largo tiempo.
Y nuestros amos dicen que ya es hora
de callarme y hundirme en la basura.

En Tarde o temprano (Poemas 1958-2000)
México: Fondo de Cultura Económica, 2000

Asuntos de catro gatos

2005-11-08T02:52:00.000+01:00

(Para Martin Pawley, que seica gusta da poesía de Szymborska pero aborrece as lecturas públicas de poemas).

[Dispénsenme, no símil, a substitución do "boxeador" polo "futbolista"]

VELADA POÉTICA
Wisława Szymborska

Aquí, miña Musa, ou es futbolista ou non es ninguén.
Non soñes con xuntar un público algareiro.
No salón hai unha ducia de persoas.
Abúrannos para empezarmos a lectura.
A metade deles veu porque chove ás cuncas;
o resto, Musa, son parentes nosos.

As mulleres haberán desmaiarse,
si, mais só á hora do partido.
Disque só o fútbol ofrece imaxes poderosas.
E logo, Musa, a posibilidade de subir ao ceo.

¡Oh, Musa!, ¡oh, Pegaso, anxo equídeo!,
non ser futbolista, senón poeta,
condenados a ser un pondal incomprendido,
e, privados de músculos, amosarlle ao mundo,
no mellor dos casos,
futuras lecturas para a escola.

Na primeira fila un velliño soña
que a súa dona, que en gloria estea,
sae da sepultura para prepararlle
unha torta de amorodos.
Con lume maino, Musa,
non sexa que se nos torre o confeito,
principiamos a lectura.

En Sól (O sal), 1962
_______________________________
Tradución de Kavafinho

Rimas que arriman á poesía

2005-10-07T21:35:00.000+02:00

Mário de Sá-Carneiro (Lisboa, 1890-París, 1916)

ÁLCOOL
Mário de Sá-Carneiro

Guilhotinas, pelouros e castelos
Resvalam longemente em procissão;
Volteiam-me crepúsculos amarelos,
Mordidos, doentios de roxidão.

Batem asas de auréola aos meus ouvidos,
Grifam-me sons de cor e de perfumes,
Ferem-me os olhos turbilhões de gumes,
Desce-me a alma, sangram-me os sentidos.

Respiro-me no ar que ao longe vem,
Da luz que me ilumina participo;
Quero reunir-me, e todo me dissipo -
Luto, estrebucho... Em vão! Silvo p'ra além...

Corro em volta de mim sem me encontrar...
Tudo oscila e se abate como espuma...
Um disco de oiro surge a voltear...
Fecho os meus olhos com pavor da bruma...

Que droga foi a que me inoculei?
Ópio de inferno em vez de paraíso?...
Que sortilégio a mim próprio lancei?
Como é que em dor genial eu me eterizo?

Nem ópio nem morfína. O que me ardeu,
Foi álcool mais raro e penetrante:
É só de mim que ando delirante -
Manhã tão forte que me anoiteceu.

En Dispersão;
Lisboa: Tip. do Comércio, 1914

Exemplar dixitalizado da 2ª ed.
Coimbra: Presença, 1939.

Parabéns, Martín

2005-10-07T20:49:00.000+02:00

Martín Veiga (Noia, 1970), pola obra Os anos, foi galardoado onte co premio Esquío de poesía, que cumpría a súa 25ª edición.

OS XESTOS OLVIDADOS
Martín Veiga

¿Regresarán esta tarde os últimos navíos?
¿Sentirei as luces pálidas dos mastros
entre a leve brisa do litoral calado?
¿Chegarán os corpos abatidos, plenas as olladas
dunha desolación estraña, palpitante?
Observa a liña branca do horizonte,
mide nas acacias o tempo transcorrido
desde o triste día da partida
e dispón a casa, en fin,
para o retorno ás illas do amado.
Descubrirás en ti os xestos olvidados
que antano revelaban un amor profundo
(miradas furtivas a un espello
ou voces no xardín, ou búcaros con dalias)
recobrarás as escuras madrugadas
en que agardabas a luz viva do regreso
escoitando o vento nos cipreses, o mar
nas altas furnas, unha música de chuvia
na enramada da fachada, no corazón cansado.

En As últimas ruínas;
A Coruña: Espiral Maior, 1994

Na morte de Eugénio de Andrade

2005-06-15T01:27:00.000+02:00

(1923-2005)

ESPERA
Eugénio de Andrade

Horas, horas sem fim,
pesadas, fundas,
esperarei por ti
até que todas as coisas sejam mudas.

Até que uma pedra irrompa
e floresça.
Até que um pássaro me saia da garganta
e no silêncio desapareça.

En As Mãos e os Frutos;
Lisboa, Império, 1948

UM RIO TE ESPERA
Eugénio de Andrade

Estás só, e é de noite,
na cidade aberta ao vento leste.
Há muita coisa que não sabes
e é já tarde para perguntares.
Mas tu já tens palavras que te bastem,
as últimas,
pálidas, pesadas, ó abandonado.

Estás só
e ao teu encontro vem
a grande ponte sobre o rio.
Olhas a água onde passaram barcos,
escura, densa, rumorosa
de lírios ou pássaros nocturnos.

Por um momento esqueces
a cidade e o seu comércio de fantasmas,
a multidão atarefada em construir
pequenos ataúdes para o desejo,
a cidade onde cães devoram,
com extrema piedade,
crianças cintilantes
e despidas.

Olhas o rio
como se fora o leito
da tua infância:
lembras-te da madressilva
no muro do quintal,
dos medronhos que colhias
e deitavas fora,
dos amigos a quem mandavas
palavras inocentes
que regressavam a sangrar,
lembras-te de tua mãe
que te esperava
com os olhos molhados de alegria.

Olhas a água, a ponte,
os candeeiros,
e outra vez a água;
a água;
água ou bosque,
sombra pura
nos grandes dias de verão.

Estás só.
Desolado e só.
E é de noite.

En Coração do Dia;
Lisboa, Iniciativas Editoriais, 1958

Madrid, 11 de marzo

2005-03-13T00:37:00.000+01:00

VISIÓN DA MORTE
Manuel Álvarez Torneiro

A morte é ese frío
despois de tanta neve.
Desatino, ¿de que odio?
¿Que minada raíz onde se abren as rosas?

A morte que mirou de fronte a un neno,
que tivo ese valor,
e activou o infinito non querido,
e mirounos a todos;
a todos, repetidos nos matices dos soños,
nos ollos tan cumpridos e futuros,
ricos de mediodía
e tanto e tanto...

Inútil territorio onde todo é anulado.

Cada tarde hai un río contando a nosa historia,
un seme de buriles entusiastas,
cada tarde hai un libro de diamantes,
hai mapas estudiados na mesa dos ausentes,
un límite negado nunha aperta,
mordeduras de fe,
e hai unha afirmación,
e regresa Neruda con especias, e a chuvia
vólvese azul de horto abandonado,
faise campo ofrecido,
vidro mural onde escribir un signo
de forza rompedora.

Cada tarde tentamos matar o seu absurdo.
Non hai cisnes na morte, nen fazañas.
Non deciden os lirios o rito dos abrentes
nen a melancolía que embalsama a memoria.

A morte é un abismo incomprensible,
unha foto estragada,
un corrosivo inverno que cae en primavera,
deshabitado vento parado nas preguntas,
un número que suma a nada e a conforma,
animal amarelo ceibado onde os homes
atardecen fumando confianza.

Corredor sempre aberto que non leva a ningures.
Sol total extinguido.

A morte é un neno menos no parque convincente.
Folio negro.
Sete veces maldita, sete mil veces sete.

En Madrid, once de marzo. Poemas para el recuerdo
(Valencia: Pre-Textos, 2004)

XEIRAS DE ESTACIÓNS
Ignacio Chao

pensar que separados por trenes y naciones
tú y yo teníamos que simplemente amarnos
Pablo Neruda, Soneto II

TI chegabas das estacións das illas
de despedir un soño
con nome de balandro e canción triste,
novela de costumes no sobrazo
e fado de moeda
que a vida cuña e logo nos descubre
en piadosos vestíbulos de metro
para así desertarmos
dos salóns invernais do desamparo.

Durante un tempo extraviaches os trens,
a resignada estación de Paddington,
a vida laboral que non querías
e a vermella tarxeta de transporte
que garda no teu peto un calendario
para que non esquezas
o nome dese mes que se esmigalla
como anteriores meses lenturentos.

E daquela caíches
noutra capital do occidente
querendo novamente consumar
a regra peregrina da túa estirpe.
E tomabas eses convois,
baixando dos dormitorios da serra
ó arume estrado de Madrid
coa teima de progresares na vida
e acomodar nas rúas palabras sosegadas
como inocentes hipocampos.

E axiña comprobaches
que non é o fado timorato
quen trastorna ou modifica o presente.
Somos os homes afastándonos
da orixe, persuadidos de que a vida
é cumprirlle os antollos á ambición
e inventar para cada un outra vida,
no posible lixeira e diferente.

En Madrid, once de marzo. Poemas para el recuerdo
(Valencia: Pre-Textos, 2004)

BIOGRAFÍA DOS TRENS
Ramiro Fonte

LEVO xa varios anos
intentando escribir a biografía
dos trens madrugadores,
e así vou fornecéndome de datos
que, invariablemente, sempre acabo esquecendo.

Equipaxes perdidas;
unha locomotora bautizada,
tal como volo conto, William Shakespeare,
que descubrín, inmóbil,
naquela vía morta regresando de Bath;
as sete menos cuarto nas ecuánimes
agullas dun reloxo;

unha barra de labios;
os números
333 303
que escollo, agora mesmo,
desde a miña ventá, no portuario
rabaño de vagóns mercadorías;

un país sen fronteiras e sen rostro,
no corazón; a folla dun xornal
atrasado con rosa de Manet;
un apeadeiro en terra de ningures,
onde foi recibida pola neve,
no ano 37 do século pasado,
Antígona Esperanza...

Todo conta
para cumprir, ó cabo, esa tarefa
que me impuxen hai anos:

saír a recibir na estación da tenrura
os trens madrugadores,
os que levan e traen á xente ós seus traballos,
os que formaban parte, desde sempre,
da miña biografía.

En Madrid, once de marzo. Poemas para el recuerdo
(Valencia: Pre-Textos, 2004)

o soño é un bombardeo...
Chus Pato

o soño é un bombardeo afastado. as raíces da árbore medran sobre a destrucción da cidade, soña (a árbore) ese bombardeo, afastado no tempo

a seiva, o esquío, ignoran o que eu coñezo: que o bosque medra sobre o entullo dunha cidade arrasada

un corazón soña como as árbores soñan: en Bagdad-Vietnam, nas enmoquetadas serras afganas (no pasarán), en Hiroshima

En Madrid, once de marzo. Poemas para el recuerdo
(Valencia: Pre-Textos, 2004)

En el silencio acuático del duelo...
Manuel Rivas

En el silencio acuático del duelo,
los peces de Madrid incuban esperanza en la boca.

En Madrid, once de marzo. Poemas para el recuerdo
(Valencia: Pre-Textos, 2004)

Volcán

2005-03-12T03:45:00.000+01:00

JOYCE arrepiaba coas tronadas,
mais os leóns do zoo de Zurich
ruxiron durante o seu funeral.
¿Era Zurich ou era Trieste?
Tanto ten. Sonche lerias,
o mesmo que a morte de Joyce é unha leria,
ou o tamaño rumor de Conrad estar morto
e Victoria ser un libro irónico.
No fío do horizonte nocturno,
desde esta casa á beira do espigón,
enxérganse agora, escintilando,
dous remolcadores mar afora e no abrente;
son coma a isca do cigarro
e a lava do volcán
nas últimas liñas de Victoria.
Un podería abandonar a escrita
polos sinais de vagarosa combustión
do grandioso; mesmo ser
o seu lector ideal, ruminante,
famento, que prefire amar as obras mestras
antes que tentar
repetilas ou eclipsalas,
converténdose así no mellor lector do mundo.
Cando menos é o que esixe o temor
que o noso tempo arredou;
éche tanta a xente que o viu todo,
éche tanta a xente capaz de profetizar,
tanta a que rexeita entrar no silencio
da victoria –esa indolencia
que arde no corazón–,
tanta a que, coma o cigarro,
non é máis ca cinza ergueita,
tanta a que admite a tronada.
¡Que vulgar é o relampo!
¡Que perdidos, os leviatáns
que xa non procuramos!
Daquela había xigantes.
Xacando facían cigarros espléndidos.
E vaime cumprindo ler con máis xeito.

Derek Walcott
(de Sea Grapes; Farrar, Straus and Giroux, 1976)
____________________________________
Tradución de Kavafinho

VOLCANO

JOYCE was afraid of thunder,
but lions roared at his funeral
from the Zurich zoo.
Was it Zurich or Trieste?
No matter. These are legends, as much
as the death of Joyce is a legend,
or the strong rumour that Conrad
is dead, and that Victory is ironic.
On the edge of the night-horizon
from this beach house on the cliffs
there are now, till dawn,
two glares from the miles-out-
at-sea derricks; they are like
the glow of the cigar
and the glow of the volcano
at Victory’s end.
One could abandon writing
for the slow-burning signals
of the great, to be, instead,
their ideal reader, ruminative,
voracious, making the love of masterpieces
superior to attempting
to repeat or outdo them,
and be the greatest reader in the world.
At least it requires awe,
which has been lost to our time;
so many people have seen everything,
so many people can predict,
so many refuse to enter the silence
of victory, the indolence
that burns at the core,
so many are no more than
erect ash, like the cigar,
so many take thunder for granted.
How common is the lightning,
how lost the leviathans
we no longer look for!
There were giants in those days.
In those days they made good cigars.
I must read more carefully.

Derek Walcott
(In Sea Grapes; Farrar, Straus and Giroux, 1976)

O albatros

2005-01-12T02:30:00.000+01:00

Por enredar, adoitan os mozos mariñeiros
amorgallar albatros, grandes aves dos mares
que acompañan mansiño, con bater preguiceiro,
ao navío que suca os océanos agres.

Así que os arrebolan aló sobre a cuberta,
estes reis do celeste, zoupóns e avergonzados,
renden apesarados as brancas ás, soberbias,
póusanas, como os remos nas gallas dos costados.

¡Que cáncamo, que eivado o alífero viaxeiro!
El, antes tan xeitoso, ¡que esperpento no chan!
Un queimoulle coa pipa o ganchudo peteiro;
outro, o voo do tolleito imita cun ranquear.

Imítase o poeta ao príncipe das nubes
que danza entre os trebóns e, astuto, a frecha esquiva.
Proscrito en terra firme, aturando os gafumes,
as súas ás de coloso impídenlle a evasiva.

Charles Baudelaire
(de Les fleurs du mal)
____________________________________
Tradución de Kavafinho

L'ALBATROS

SOUVENT, pour s'amuser, les hommes d'équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.

A peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l'azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à coté d'eux.

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!
Lui, naguère si beau, qu'il est comique et laid!
L'un agace son bec avec un brûle-gueule,
L'autre mime, en boitant, l'infirme qui volait!

Le Poête est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l'archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l'empêchent de marcher.

Charles Baudelaire
(En Les fleurs du mal)

Blues fúnebre

2004-12-24T03:44:00.000+01:00

BLOQUEADE os reloxos, descolgade o teléfono;
para que o can non ladre botádelle o sobexo.
Enmudecede os pianos e, con mainos redobres,
sacade o cadaleito. Que as carpideiras veñan.

Que as avionetas planen un loito sobre nós
bosquexando no ceo a frase: «Morreu el».
Poñédelle un crespón ás pombas no pescozo
e que os gardas de tráfico vistan con luvas negras.

Foi meu norte, meu sur, meu leste, meu oeste,
os días laborables, o lecer dos domingos,
os meus seráns e noites, o arrolo e a conversa;
Pensei: O amor eterno. Pero non acertei.

Xa non quero as estrelas; apagádeas todiñas;
empaquetade a lúa e despezade o sol.
Baleirade os océanos, deforestade os bosques,
porque a partir de agora non vai vir nada bo.

W. H. Auden
(de Another Time; Faber e Random House, 1940)
____________________________________
Tradución de Kavafinho

FUNERAL BLUES

STOP all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crêpe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood;
For nothing now can ever come to any good.

W. H. Auden
(In Another Time; Faber & Random House, 1940)

O deus abandona a Antonio

2004-12-22T03:37:00.000+01:00

CANDO de socato, a media noite, se escoite
pasar, invisible, un báquico cortexo
con músicas marabillosas, con balbordo,
non chores inutilmente a túa fortuna esmorecida,
as túas obras erradas nin os soños
da túa vida que se eivaron.
Como disposto desde hai tempo, con afouteza,
despide, despide a Alexandría, que se afasta.
E sobre todo, non te trabuques, non digas que foi
un soño, que o teu oído te enganou;
non te gorezas en tan baldeiras esperanzas.
Como disposto desde hai tempo, con afouteza,
como a ti che corresponde, que dunha cidade tal mereciches a honra,
achégate con decisión á fiestra
e escoita con arrepío,
pero sen súplicas nin laios de covarde,
coma un pracer postremo, os sons,
os marabillosos instrumentos do místico e báquico cortexo,
e despide, despide á Alexandría que perdes.

Constantine P. Cavafy
1911
____________________________________
Tradución de Kavafinho